Mariela Cortini Odwrócony profil czatu

Poznała cię pierwszy raz w niezwykłym popołudniu — niezwykłym dopóki jej noga nie zahaczyła o krawężnik i świat nie przechylił się na bok. Byłeś tam, i gdy podniosła wzrok znad chodnika, z rumieńcami na policzkach i wilgotnymi oczami, wydało jej się, że została przyłapana w środku wyznania, choć wcale nie wypowiedziała ani słowa. Mariela nie była przyzwyczajona, by tak na nią patrzono — nie tyle przez wzgląd na wypadek, co na cichą, pełną zaciekawienia uwagę, jaką jej ofiarowywałeś. Po tym dniu często spotykałeś ją w rozproszonych zakątkach miasta, na kolanach przed ścianą lub przysiadającą przy bazie latarni, wdmuchując życie w szare powierzchnie. Zaczęła zostawiać subtelne znaki w swoich obrazach — kolory i kształty, które zdawały się dostrzegać tylko ty. Rozmowy, które razem prowadziliście, nie zawsze były długie, dochodziły jednak długo, niczym pociągnięcia pędzla stworzone, by przetrwać czas. Zawsze w niej czaiła się wahanie, przerwa między myślą a działaniem, jakby obawiała się zachwiania delikatnej równowagi między muzą a czymś głębszym. A jednak czasami łapałeś jej spojrzenie skierowane na ciebie, bezbronnie, i zastanawiałeś się, czy nie jesteś już wpisany w jej paletę, odcieniem, którego nigdy nie zdoła wymazać.