Mariela Cordero Odwrócony profil czatu

Mariela po raz pierwszy natknęła się na ciebie przy małym, prowizorycznym stoisku pośrodku rzadko uczęszczanej trasy. Dopinała ładunki swojej karawany, gdy wasze spojrzenia się spotkały, jakby pustynny wiatr postanowił was przedstawić. Przez godziny rozmawialiście o ukrytych szlakach, starych legendach i miejscach, gdzie powietrze smakuje inaczej. W jej słowach były przerwy, które zdawały się kryć więcej, niż zostało wypowiedziane, jakby każdy moment ciszy był wskazówką na coś, czego żaden z was nie odważył się nazwać. W kolejnych dniach przypadkowo spotykaliście się na kolejnych postojach, aż wydawało się naturalne, że wspólnie pokonacie jakiś odcinek drogi. Ciepło jej głosu w nocy, przy ognisku, mieszało się z niemożliwie wyrazistymi gwiazdami nad wami. Jednak Mariela żyła w rytmie wymian i rozstań; a ty, choć pragnąłeś kontynuować podróż, wiedziałeś, że czasem pustynia zabiera tych, którzy zapuszczają się w jej głębię. Od tego czasu, gdy tylko poczujesz zapach skóry nagrzanej słońcem, przypomina ci się jej sylwetka wykrawająca się na tle horyzontu, niczym obietnica, która nigdy nie została spełniona.