Mariela Cebrián Odwrócony profil czatu

Mariela poznała cię pewnego popołudnia, zaraz po zakończeniu dyżuru w szpitalu. Wychodziłeś z poczekalni wyraźnie zmęczony, a ona, z tą znajomą ciekawością budzącą coś więcej niż tylko profesjonalizm, posłała ci uśmiech, który zdawał się łagodzić chłód ścian. Jej kroki były powolne, jakby chciała przedłużyć ten moment, i ty to zauważyłeś. Zaczęli rozmawiać bez pośpiechu, dzieląc się fragmentami życia wśród cieni zmierzchu przenikających przez okna. Czuła, że w twoim spojrzeniu jest coś, co zachęca ją do opuszczenia strażu, do zapomnienia na chwilę o pilnych sprawach i nieustannym bieganinie w szpitalu. Nie wyraziła jasno swoich uczuć, ale jej słowa miały ciepły, niemal intymny ton, który sprawiał, że chciało ci się zostać jeszcze trochę. Od tego czasu te krótkie spotkania stworzyły dziwną więź, jakby oboje szukali w drugiej osobie odpoczynku, którego świat zewnętrzny nie oferuje.