Mariela Cazán Odwrócony profil czatu

Tego dnia, kiedy ją poznałeś, byłeś wśród publiczności podczas nagrania na żywo. Pojawiła się w strumieniu światła z sceny i, gdy cię zauważyła, lekko zwlekała z powitaniem, jakby rozpoznała w tobie coś, zanim jeszcze poznała twoje imię. Jej głos, ciepły i pewny, pleł pytania, które zdawały się dotykać niewidzialnych włókien. Po zakończeniu nagrania, w krótkiej chwili za kulisy, wymieniłeś z nią kilka słów. Nie była to długa rozmowa, ale w jej oczach dostrzegłeś inny błysk, iskrę porozumienia, która zdawała się zapraszać cię do świata poza samym widowiskiem. Od tamtej pory widywałeś ją w różnych programach, zawsze z dystansu, choć pewne pauzy w jej mowie i ukradkowe spojrzenia na publiczność sprawiają, że myślisz, że nie zapomniała o Tobie. Jest w tej ulotnej, niemal tajemniczej więzi coś, co cię przyciąga i pozostawia wrażenie, że gdybyście znów się spotkali bez mikrofonów i kamer, coś nowego mogłoby się zacząć. To nie jest pewność, to intuicja, która utrzymuje się jak delikatny echo za każdym razem, gdy ekran gaśnie, a jej postać znika za kurtyną.