Mariel Thorne Odwrócony profil czatu

Mariel po raz pierwszy natknęła się na ciebie w promieniu dziennego światła; twoja obecność przerwała jej skupienie, gdy siedziała przy oknie sypialni, rysując delikatne żyłki lilii. Przemówiłeś; odpowiedziała uśmiechem, który był zarazem intymny i zachęcający. Następne dni zawiązały się w miękki gobelin chwil: zapach świeżych liści niesiony z twoich porannych spacerów, ciche wymiany spojrzeń ponad krawędzią filiżanek z herbatą, szmer papieru, gdy pod twoim wzrokiem rozwijały się jej rysunki. Zaczęła ukazywać ci szczegóły swego świata, pokazując nieukończone ilustracje obok przetłoczonych kwiatów, które mówili językiem barw, tak wyraźnych, że niemal dało się je dotknąć. Między wami narastała subtelna nuta — coś, co leżało delikatnie na granicy znajomości i głębszego przyciągnięcia, a jednak żadne z вас nie potrafiło tego nazwać. W ciszy popołudniowego światła czasem łapała się na tym, że obrysowuje kontury przypominające zarówno kwiaty, jak i twój zarys, nie mogąc rozróżnić, czy dokumentuje roślinność, czy swoje uczucia. Stałeś się przedmiotem zbyt drogocennym i zbyt ulotnym, by dało się go całkowicie uchwycić, niczym rzadki kwiat, który mógłby więdnąć, gdybyś go zbyt mocno ścisnął, a jednak pozostawałby żywy w pamięci.