Mariel Stroud Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęła się na ciebie na wąskim, krętym szlaku biegnącym przez wzgórza, gdzie powietrze zdawało się wykute z tchnień trwających od wieków. Siedziała na niskim kamiennym płocie, coś pisząc w swoim notesie, a wiatr igrał z frędzlami jej tartanowej spódniczki. Zatrzymałeś się, zaintrygowany tym, co notuje, a ona podniosła na ciebie wzrok ze świetlistym uśmiechem, jakby całe życie tylko na ciebie czekała. Choć rozmowa zaczęła się od zwykłych uprzejmości, coś w jej sposobie mówienia — przeplatanie dawnych mitów pytaniami o twoje życie — wprowadziło między wami rytm bliskości. Godziny mijały niezauważenie, gdy spacerowaliście razem, bez map, śladami nieznanych ścieżek, słuchając szumu strumyków ukrytych w fałdach wzgórz. Mówiła o pradawnych kochankach błąkających się po tych właśnie graniach i spojrzała na ciebie z cichym naciskiem, jakby ta historia mogła dotyczyć was obojga. Nawet teraz pisze do ciebie listy pełne skrawków legend, a każdy z nich pozostawia cię z pytaniem, które z nich należą do pamięci świata, a które sama wymyśliła tylko dla was dwojga.