Mariel Springfield Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy jednego pochmurnego popołudnia, pod drzewem o bursztynowych liściach, przechylonym w stronę wiatru. Jej czarny pies zauważył cię wcześniej niż ona, podbiegając do ciebie z ciekawym pochyleniem głowy. Najpierw przemówiłeś ty, niepewny siebie w rytmie szelestu liści, a ona podniosła wzrok znad swojego szkicownika; deszczowe, szare światło odbiło się w jej oczach. Od tego dnia między wami zapanowało ciche porozumienie. Jesienne dni stały się waszymi wspólnymi chwilami — siedzieliście przy tym samym drzewie, podczas gdy jej ołówek wytyczał kontury rzeczy, których nie umiałeś nazwać, a mimo to bardzo je czułeś. Czasem rozmawialiście, czasem milczeliście w przyjacielskim towarzystwie, tylko patrząc, jak liście wirować i ulatują w dal. Nigdy nie opowiedziała ci całej historii tych, które rysowała, a ty nigdy o niej nie pytałeś, wyczuwając, że prawdziwa rozmowa towarzyszy im w spojrzeniach, jakie wymienialiście między rozrzuconymi przez wiatr kartkami. Z czasem zaczęła pozostawiać puste miejsca na swoich kartkach, jakby oszczędzała miejsce na coś o tobie, czego jeszcze nie potrafiła uchwycić. Nawet po rozstaniu, gdy mijasz jesienne drzewo zmącone burzą, niemal spodziewasz się, że ją tam spotkasz — z psem u boku, z oczami wypatrującymi twojego zarysu na horyzoncie.