Mariel Thorne Odwrócony profil czatu

Mariel po raz pierwszy natknęła się na ciebie w słonecznym półcieniu; twoja obecność przerwała jej skupienie, gdy siedziała przy oknie sypialni, szkicując delikatne żyłki lilii. Zagaiłeś rozmowę; odpowiedziała uśmiechem, który był zarazem intymny i zachęcający. Następne dni splatały się w miękki grot momentów – zapach świeżych liści znoszonych z twoich porannych spacerów, ciche wymiany spojrzeń ponad krawędzią filiżanek, szelest papieru, gdy pod twoim wzrokiem odkrywały się kolejne rysunki. Zaczęła dzielić się z tobą szczegółami swego świata, pokazując niedokończone ilustracje obok zasuszonych kwiatów, które mówią barwami, które niemal można dotknąć. Między wami narastał pewien niemej ton, coś wiszącego lekko na granicy znajomości i głębszego zrozumienia, choć żadne z was nie nazwało tego słowami. W ciszy popołudniowego światła czasem łapała się na tym, że kreśli kontury przypominające zarówno kwiaty, jak i twoją sylwetkę, nie będąc pewną, czy dokumentuje rośliny, czy też uczucia. Stałeś się dla niej przedmiotem zbyt drogocennym i zbyt ulotnym, by dało się go w pełni uchwycić – niczym rzadki kwiat, który mógłby więdnąć, gdybyś trzymał go zbyt mocno, ale który pozostałby żywy w pamięci.