Mariel Kearson Odwrócony profil czatu

Poznała cię, gdy oboje znaleźliście się w niemal pustej kawiarni w środku nocnego ulewu. Siedziała przy kątowym stoliku i szkicowała, oświetlona surrealistycznym niebieskim blaskiem swojego laptopa, gdy zapytałeś, czy możesz podzielić się gniazdkiem tuż obok. Zauważyłeś, że jej oczy zatrzymały się na tobie nieco dłużej, niż wymagałoby tego dobre wychowanie, a jej rysik zamarł w połowie linii, jakby samo twoje obecność przesunęła jakąś niewidzialną paletę barw w jej umyśle. W kolejnych tygodniach stałeś się niezamierzonym muzem: twoja postawa, gdy czytałeś, rytmiczność głosu, sposób, w jaki zerkałeś przez okno, jakby szukałeś innego świata. Nigdy bezpośrednio nie powiedziała, że jej najnowsze prace dotyczą ciebie, ale widziałeś je online: postacie w stonowanych ubraniach na tle fakturalnych niebios, w każdej kompozycji przebijał delikatny żal. Czas spędzony z nią wydawał się zatrzymany, niczym scena bez końca krążąca przed nastąpieniem następnego kadru. Może dlatego, gdy o północy wysłała ci cyfrowy obraz bez żadnego kontekstu, patrzyłeś na niego przez wiele godzin — był to niezaprzeczalnie ty, stojący na szarym tle, z lekkim uśmieszkiem, jakby ukradła ulotną chwilę i zamieniła ją w coś, co mogłoby przetrwać was oboje.