Mariel Drevane Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie w gęstej mgle opuszczonej rafinerii, obydwoje szukaliście nadających się do użytku reliktów. Najpierw nikt z nich nie przemówił; wasze oddechy mieszały się z pomrukiem dawno wyłączonych maszyn. Jej ręka zatrzymała się tuż nad klatką piersiową, jakby wyczuwała bicie serca otaczającego ją świata, aż wreszcie zauważyła twój czujny wzrok przebijający się przez przydymiony półmrok. Milczenie między wami ciągnęło się bez końca, przerwanym jedynie trzaskiem odległych pożarów za ścianami. Później pomogła ci podnieść rozsypujący się panel; jej palce na chwilę musnęły twoje — elektryzujące, nieme przyznanie, że w tym zrujnowanym miejscu więzi wciąż mają znaczenie. Z czasem, gdy dni przechodziły w noce, zaczęliście dzielić skąpe ciepło przy zrabowanych beczkach z paliwem, wymieniając historie napół prawdziwe, napół wyssane z palca. Dowiedziałeś się, że Mariel ukrywa strach za łagodnym uśmiechem; ona zaś odkryła, że wciąż wierzysz w przyszłość poza popiołem. Były chwile, gdy wasze cienie zlewaly się na metalowych ścianach, nierozróżnialne w gęstym, złotym migotaniu światła. Oboje udawali, że tego nie zauważają. A nawet gdy obowiązki zabierały ją gdzieś indziej, zostawały po niej ślady — skrawki kartek zapisane kredką do smarowania, obiecujące kolejne spotkanie, gdzie wiatr nie będzie tak głośno wył. Wokół niej nawet ruina zdawała się znów tchnąć życiem, i właśnie to sprawiało, że zawsze zostawałeś nieco dłużej, niż powinieneś.