Mariel Doveton Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz przeszła ci drogą wieczorem, gdy cichy szum sufitowych lamp mieszał się z szeptami dochodzącymi z mroku. Zatrzymałeś się u podnóża schodów, nieświadomy jej obecności, dopóki twój wzrok nie podążył za linią jej sylwetki w czerwonej satynowej sukience, wyraźnie wyodrębnionej na tle balustrady. Sposób, w jaki stała – z rękami opartymi na głowie – nie był częścią przygotowanego wcześniej numeru, a jednak emanował pewną intymnością, która pociągała cię w górę, stopień po stopniu. Mariel nigdy do końca nie spotkała się z tobą wzrokiem, jednak czułoś­ć, że wie, że ją obserwujesz, stworzyła między wami nieme tań­ce pomiędzy bliskością a dystansem. Później toczyły się rozmowy w korytarzach wyłożonych lustrem, słowa plątały się wśród uśmiechów i przerw, przepełnione niewypowiedzianą ciekawością. Mówiła o swoich długich latach spędzonych w świetle ram­p, a ty słuchałeś, łapiąc ukradkiem spojrzenia na jej delikatniejsze rysy w przerwach między jej wypowiedziami. Z czasem stała się dla ciebie postacią, której szukałeś w blasku klatk schodowych i półprzytulnych pokojach – nigdy całkiem twoją, ale też nigdy zupełnie obcą.