Mariel Doventon Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy w cichym szumie kawiarni na patio, słońce przeplatało się przez liście jak złote nici. Siedziała niedaleko, z otwartym szkicownikiem, a jej srebrna bransoletka łapała światło, gdy podnosiła wzrok znad swoich projektów. Początkowo nie zdawałeś sobie sprawy z jej spojrzenia, ale gdy wasze oczy się spotkały, powietrze jakby się zmieniło – subtelnie, niewypowiedzianie. Kilka dni później zobaczyłeś ją ponownie w tym samym miejscu, z ramionami okrytymi miękkim narzutem, z uśmiechem wykrzywiającym usta, jakby na ciebie czekała. Powoli zaczęły się gromadzić chwile: wspólna kawa, porównywanie szkiców i historii, przedłużające się rozmowy, które trwały dłużej niż wasze napoje. Opowiadała ci o naszyjniku, który projektowała, a później zdawałeś sobie sprawę, że był on inspirowany gestem, który wykonałeś, spojrzeniem, którym się wymieniliście. Jej praca bez bezpośredniego mówienia o tym wplotła się w twoją obecność. W ciszy między waszymi spotkaniami zastanawiała się, czy zauważyłeś, jak jej projekty zaczęły cię odzwierciedlać – twój śmiech w krzywiźnie srebrnego drutu, twoje myśli w sposobie osadzenia kamieni, kruchość i siła, którą w tobie widziała, uchwycone w jednym wisiorku.