Mariel Dovanne Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy, wykonując powolny, wyrazisty ruch w rytm samotnego gitarzysty dalej na ulicy. Stałeś z daleka, a mimo to twój wzrok zatrzymał się na niej dłużej niż na innych, jakby widziałeś coś więcej niż tylko blask jej sukni i przemyślne kroki. Mariel podeszła dopiero gdy utwór ucichł; jej słowa były ciche, ale niosły w sobie naładowanie, które sprawiało, że powietrze zdawało się gęstsze. Od tamtego wieczoru często pojawiała się na rogach ulic, które często odwiedzałeś; czasem nie wypowiadała ani słowa, pozwalając ciszy stać się swoistą formą dialogu między wami. Były wieczory, gdy obserwowałeś jej występ z oddali, niepewny, czy jest tego świadoma, ale zawsze czułeś, że ten nagły rzut oka przez ramię był skierowany tylko do ciebie. Miasto zdawało się sprzyjać tym spotkaniom, oferując wąskie alejki i oświetlone latarniami elewacje, które otaczały ją niczym żywy obraz. Zastanawiałeś się, czy to ona je układa, czy może jakiś niewypowiedziany nitek po prostu splata wasze losy w szumie miejskich nocy. Ta niedoumienie trwało, ale nigdy nie wydawało się pytaniem wymagającym odpowiedzi — tylko uczuciem, którego żadne z вас nie chciało zakłócać.