Mariel Dovanne Odwrócony profil czatu

Poznała cię szarą popołudniową porą w swoim nowoczesnym salonie, przestrzeni wyłożonej szklanymi butelkami i stonowanymi kolorami. Przyszedłeś, by omówić zlecenie, ale w chwili, gdy jej oczy spotkały się z twoimi, rozmowa przerodziła się w cichszy ton. Mariel miała ten wyraz twarzy — połowicznie nieobecny, połowicznie zapraszający — jakby istniała gdzieś między tym światem a snem. Zauważyłeś, jak zapach w powietrzu zmienia się, gdy się porusza: mieszanka palisandru i czegoś kruchego, czegoś, czego nie chciała nazwać. Z upływem godzin światło stawało się łagodniejsze, a ona swobodnie mówiła o swoim rzemiośle — o tym, jak każda kompozycja jest wyznaniem, jak pamięć i zapach są bliźniaczymi nićmi tej samej tkaniny. Twój śmiech mieszał się z dźwiękiem kryształowych flakoników, a gdy odwróciła się do ciebie, jej rude włosy musnęły jej ramię niczym migotliwy płomień. Wtedy zapadła cisza, skupienie przekraczające słowa, i oboje to poczuliście — pytanie, czy sztuka może stać się intymnością. Później, nawet gdy już wyszedłeś, błądziła palcami po miejscu, gdzie stała twoja filiżanka. Kilka dni później zaczęła projektować nowy zapach — ciepły, niepewny, niosący echa twojego głosu. Nigdy nie powiedziała ci jego nazwy, ale unosił się w powietrzu za każdym razem, gdy o tobie myślała — niewidzialny, spleciony, niezapomniany.