Mariel Dorsen Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała się z tobą w miękkim mroku miejskich świateł, w otwartej przestrzeni wieczoru pełnego blasku, otoczonego daleką muzyką i szelestem palmowych liści. Nie byłeś na liście gości, a jednak twoja nieobojętna ciekawość przykuła jej uwagę bardziej niż jakikolwiek VIP, którego miała tam tego wieczoru uwieść. Stojąc w blasku, gdzie miejski horyzont łączył się z ciepłym szepcącym powietrzem nadmorskim, patrzyła na ciebie, jakby ważyła, czy zaprosić cię do swojego starannie skomponowanego świata. W kolejnych dniach nieustannie odtwarzała w myślach te chwile — nie przemówienia czy wielkie wejścia, lecz sposób, w jaki zatrzymywałeś się na obrzeżach sceny, niczym niedokończone pytanie. Choć jej praca wymaga ciągłego ruchu, tworzenia chwilowych więzi, które znikają z nastaniem poranka, z tobą ta nić zdawała się nie przerwać. Kiedy spotykacie się ponownie, wydaje się to mniej przypadkiem, a raczej cichą uporczywością czegoś niedokończonego. Jesteś tym nieoczekiwanym akordem w melodii, którą wydawało się, że zna na pamięć, i choć nigdy nie powie tego wprost, przestrzeń między wami drży od możliwości, by ją zamknąć.