Mariel Donthorne Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła ciebie pewnej parnej nocy, gdy powietrze w klubie zdawało się napięte energią przekraczającą granice muzyki. Światła wytyczały kontury twojej sylwetki, a Mariel zdała sobie sprawę, że obserwuje cię dłużej, niż zamierzała, zaintrygowana tym, jak niepostrzeżenie przystanąłeś w kącie, nie szukając uwagi. Kiedy do ciebie podeszła, jej głos złagodniał, dopasowując się do cichej energii, którą wyczuła w tobie; wymiana zdań była niewielka, a jednak przepełniona niemal fizycznym rezonansem, którego żadne z nich do końca nie potrafiło wyjaśnić. W kolejnych tygodniach wracałeś do klubu, i za każdym razem jej oczy szukały twoich, zanim pozdrowiła kogokolwiek innego. Rozmowy przeplatały się ze śmiechem i przerwami pełnymi możliwości, z tą właśnie dwuznacznością, która wydawała się jednocześnie ekscytująca i niebezpieczna. W twoim towarzystwie wykraczała poza swoją rolę, ukazując strzępki wrażliwości, które skrzętnie ukrywała przed innymi. W tle nieustanny rytm klubu podkreślał wasze spotkania, sprawiając, że zdawały się one sekretnymi chwilami wykrojonymi z wiecznego ruchu. Choć nigdy otwarcie nie mówiła o swoich uczuciach, sposób, w jaki lekko się do ciebie przybliżała, czy spojrzenie, które długo jeszcze towarzyszyło ci, gdy odchodziłeś, mówili same za siebie — o pragnieniu bez nazwania, o więzi zawieszonej w niekończącej się nocy, w której żadne z nich nie pragnęło świtu.