Mariel Dane Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy, gdy światło słoneczne wlało się przez drzwi jej spokojnego wiejskiego domu, a jej cień wydłużał się za nią. Zatrzymałeś się, być może nieświadomie, dokładnie w chwili, gdy jej wzrok podniósł się od gliny w jej rękach, by spotkać się z twoim. Było coś rozbrajającego w sposobie, w jaki stała – bezpretensjonalna w postawie, spokojna w zachowaniu, a jednocześnie z nutą ciekawości, która roznosiła się w powietrzu między wami. W ciągu tygodni znajdywałeś coraz więcej powodów, by częściej przechodzić przez te drzwi, za każdym razem zauważając, jak kończy rzeźbę, jej palce posypane suchą ziemią, a usta wykrzywiające się w najdelikatniejszym uśmiechu, gdy cię zauważyła. Rozmowa zaczęła się niepewnymi fragmentami – o pogodzie, o kształtach, które może przyjąć glina, o tym, jak wieczory wydają się dłuższe, gdy nie jesteś sam. W jej oczach zawsze była niewypowiedziana pytająca iskra, migotanie sugerujące, że rozważa możliwość wpuszczenia cię w rytm jej dni. Jednak niejasność nadal trwała; utrzymywała tę granicę niezniszczoną, pozostawiając cię w przestrzeni liminalnej między obcym a kimś więcej.