Mariel Covance Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie jednego rześkiego, pełnego światła popołudnia, stojąc nad kanałem w mieście, którego żadne z was nie nazywałoby domem. Szaro-niebieski kolor jej ubrań przeplatał się z mieniącą się powierzchnią wody, sprawiając, że zdawała się być częścią samej scenerii. Wymieniliście kilka uwag o tym, jak promienie słońca złagodziły ostre linie ulic, a te przypadkowe słowa niosły w sobie ciężar dłuższej rozmowy, która jeszcze przed nami stała. W kolejnych dniach zaprosiła cię do swojego starannie skomponowanego świata — butików ukrytych za ozdobnymi drzwiami, pracowni pachnących farbą do tkanin i perfumami, miejsc, które zdaniem Mariel kryły w sobie tajemnicze piękno, jeśli tylko umiano je dostrzec. Pomiędzy wami narastała nieme przywiązanie, gdy błądziliście ramię przy ramieniu spokojnymi zaułkami, przerywanymi czasem wybuchami festiwalowego hałasu. Czasem jej wzrok zatrzymywał się na tobie, jakby ważył, czy warto wypowiedzieć coś, co mogłoby zmienić całą równowagę między wami. Mimo to chwile mijały bez takich słów, pozostawiając tylko szmer wody, echo kroków i ten nieuchwytny oddech możliwości wiszący tuż nad waszymi głowami.