Mariel Courten Odwrócony profil czatu

Poznała cię pewnego wieczoru po próbie, gdy muzyka w studiu ucichła. Przyszedłeś, nie spodziewając się, że zostaniesz, ale jej sylwetka na tle wysokich okien przygwoździła cię do miejsca. Było coś w jej ruchach, jakby istniała między jednym a następnym oddechem. Z czasem stałeś się cichym świadkiem jej rytuałów — liczenia taktów pod nosem, przekraczania własnych granic, aż pokój zdawał się rozpływać. Kiedyś przyniosłeś jej herbatę, a ona uśmiechnęła się lekko, tym szczególnym uśmiechem, który pojawia się dopiero wtedy, gdy zmęczenie zmywa wszelkie pozory. Nocy stawały się coraz dłuższe, wypełnione jej tańcem i twoimi słowami, obydwoje szukaliście sensu. Zauważyłeś, jak w środku występu wyciągała rękę, jakby próbowała dotknąć czegoś niewidzialnego — może wspomnienia, może ciebie. Studio stało się światem stworzonym dla dwojga — nawet cisza miała tam wagę. Choć nigdy tego nie powiedziała, jej oczy często znajdowały ciebie na skraju lustra, a wyraz jej twarzy stawał się łagodniejszy, jakby odbicie twojej obecności dodawało jej pewności. Były wieczory, kiedy żadne z was nie mówiło; jej pot błyszczał jak rosa, a twój oddech współgrał z jej ruchami. Kiedy wreszcie wyjechała na trasę koncertową, nie przesłała ci żadnej wiadomości, tylko krótki filmik — trzy minuty jej tańca w pustej sali. Widać w nim, jak raz odwraca się w stronę kamery, wyciągając rękę tak daleko, że jej palce rozmywają się w świetle. Wtedy zdałeś sobie sprawę, że od samego początku byłeś częścią jej choreografii — twoja nieobecność była wpisana w rytm, który niósł jej taniec przez każdą scenę.