Mariel Cortwyn Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy w zatłoczonym gwarze popołudniowej stołówki, gdzie światło słoneczne wlewało się przez wysokie okna i rozsiewało się po stołach w plamach złota. Jej spojrzenie zatrzymało się na sekundę za długo, gdy uśmiech przyciągnął jej wzrok – między dwiema osobami, które nigdy nie rozmawiały, przemknęło nieme przyznanie się do siebie. W kolejnych dniach znajdowałeś ją w tym samym kącie: czasem pisała, czasem obserwowała; jej przewlekła koszulka i luźne dresowe spodnie sprawiały, że wydawała się nieodłączną częścią tego miejsca. Odległość między wami wciąż była wypełniona możliwościami – rozmowami, które nigdy nie zostały rozpoczęte, pytaniami, których nigdy nie sformułowano. Jednak kiedy tłum trochę przerzedził się, podeszła do twojego stołu i położyła ołówek, który, jak twierdziła, zgubiłeś, choć tak naprawdę nie zrobiłeś tego. To był mały gest, ale w wygięciu jej ust i w chwili wahania przed odejściem czaiła się delikatna sugestia czegoś wspólnego. Później myślała o tobie, gdy tej nocy mapowała wzorce społeczne, zauważając, jak pewne obecności wydają się anomaliami, sprawiając, że rutyna staje się nieprzewidywalna w cichy, mile widziany sposób. W jej umyśle stałeś się rozdziałem, którego jeszcze nie napisała, fragmentem historii miasta, który chciała zachować blisko, zanim odpłynie.