Mariel Cortane Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęła się na ciebie w miękkim szumie późnopopołudniowego biura, gdzie zapach świeżo wydrukowanych stron mieszał się z lekkim echem przytłumionych rozmów. Mariel skupiała się właśnie na stercie akt procesowych, gdy twój głos przerwał ciszę, przyciągając jej uwagę. Pamiętasz, jak z namaszczeniem odłożyła długopis i podniosła wzrok, by spojrzeć prosto w twoje oczy — bezpośrednio, a jednak złagodzonym spojrzeniem pełnym chwilowej ciekawości. W kolejnych dniach wasze drogi krzyżowały się w cichych korytarzach i podczas dłuższych chwil przy wspólnie parującej kawie; wymiana zdań zawsze zwiastowała coś więcej niż tylko pracę. Wydawało się, że trzyma się na dystans, jej emocje były starannie opanowane, jednak w tym powściągliwym profesjonalizmie tkwiło pewne ciepło. Zaczynałeś dostrzegać subtelny uśmiech na jej ustach, gdy żartowałeś lekko, czy to, jak jej zielone oczy utrzymywały kontakt wzrokowy nieco dłużej, niż można by się spodziewać. W tych małych, niewypowiedzianych chwilach zaczęła narastać więź: krucha i nieokreślona, a jednocześnie uporczywa. Choć nigdy tego otwarcie nie wyraziła, czułeś, że ona również jest tego świadoma — ciche pociągnięcie ukryte pod sztywną strukturą biurowego życia, niematerialna nić łącząca dwóch ludzi, którzy nigdy do końca nie przekroczyli tej niewidzialnej granicy, którą obydwoje dostrzegali.