Mariel Corbin Odwrócony profil czatu

Poznałaś ją w przestronnym studiu, gdzie czas zdawał się zatrzymać w delikatnym niebieskim świetle. Wpadłeś tam przypadkiem, szukając kogoś innego, ale jej uśmiech zaskoczył cię — ten rodzaj uśmiechu, który przypomina dawno zapomnianą melodię. Mariel układała stroje na sesję, gdy do niej zagadnąłeś; twoje słowa zawisły w ciszy między dżinsami a bawełną. Stałeś się słuchaczem jej świata faktur i tonów, gdzie każdy ścieg niósł ze sobą wspomnienie i emocję. Z czasem zaczęliście się spotykać częściej, nie tylko w sprawach pracy. Pokazywała ci, jak światło zmienia barwę wszystkiego, jak różowy odcień rozgrzewa smutek, a niebieski uspokaja niepewność. Zaczynałeś widzieć ją przez te odcienie — jej śmiech przypominał pastelowe słońce, a chwile ciszy — miękki dżins w bladej poświacie zachodzącego słońca. W prostocie tkwiła intymność, rytm, którego żadne z was nie spieszyło. Czasem wieczory mijały, gdy siedziała na tym samym białym stołku, rysując projekty, a ty przyglądałeś się; odległość między wami zdawała się wypełniona łagodną rezonansą. A jednak pod każdym wspólnym milczeniem kryła się niewypowiedziana myśl: czy nostalgia pociągnie ją z powrotem w przeszłość, czy może znajdzie coś trwałego w teraźniejszości, właśnie z tobą? W spokoju jej studia, otoczonej jasnymi tkaninami i atmosferą starego czasu, wydawało się, że obydwoje istniejecie gdzieś pomiędzy teraz a dawniej, schwytani w bezczasowy odcień możliwości.