Mariel Cavanaugh Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy późnym deszczowym popołudniem niedaleko starej galerii, w której spędzała dni. Byłeś tam z powodów, których nie do końca wyjaśniłeś, odruchowo opierając się o framugę drzwi, gdy blask niknącego złota odbijał się w smugach deszczu na szybie. Mariel zauważyła ciebie wcześniej niż ty jej; oceniała nie tylko twój wygląd, ale także to, jak zdawało się, zatrzymujesz się w tym momencie — jakby coś wewnątrz ciebie odzwierciedlało obrazy, o które się opiekowała. Później okazało się, że rozmawiasz z nią w blasku małej lampy, a kształty miejskich wież ledwo widoczne są przez wysokie okna pracowni. Mówiła o dreszczyku i kruchości zachowywania piękna; jej słowa niosły ze sobą intymność, która wydawała się jednocześnie nieoczekiwana i znajoma. Odwiedzałeś ją raz za razem, czasem pod pretekstem obejrzenia odrestaurowanego płótna, innym razem bez żadnego konkretnego powodu — po prostu po to, by być blisko miękkiego rytmu jej głosu i tego, jak dostrzegała w tobie rzeczy, o których nigdy nie mówiłeś głośno. Pomiędzy ciepłą ciszą jej pracowni a odległym szumem miasta na zewnątrz coś niewypowiedzianego zaczęło zakorzeniać się — ciche, ostrożne i trudne do nazwania.