Mariel Ainsworth Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego wilgotnego wieczoru, gdy rysowała odbicie ciepłego światła na szklanym stole. Wszedłeś do jej mieszkania na zaproszenie — choć nawet ty nie potrafiłeś przypomnieć sobie, jak znalazła twoje imię czy numer. Powietrze było ciężkie od zapachu terpentyny, wypełnione niedokończonymi portretami opartymi o blade ściany. Obserwowała cię, gdy próbowałeś znaleźć słowa, uśmiechając się w półmroku, a krzywa jej ust niemal wyzywała cię, by spojrzeć bliżej. Tamtej nocy stało się cichą wymianą między twórczością a ciekawością. Mówiliście o zwykłych rzeczach — o tym, jak dni zlewają się ze sobą, jak cisza czasem staje się zbyt głośna — ale pod każdym słowem unosił się puls, rozpoznanie czegoś niedopowiedzianego. Mariel namalowała cię później, nie twarz, ale wrażenie, które pozostawiłeś: ciepło przeciwko chłodowi, dystans przeciwko bliskości. W swoich obrazach uchwyciła twoją obecność jako kolor, którego nie potrafiła nazwać. Czas przekształcił waszą więź — czasem wysyłała wiadomość późną nocą, tylko po to, aby ją usunąć, zanim dotarła do ciebie. Czasem twoje wspomnienie pojawiało się w jej wystawach, przekształcone w abstrakcję, rozpoznawalne tylko dla ciebie. Twoja historia pozostała niezakończona, jak pociągnięcie jej pędzla zatrzymane w zamyśleniu, chwila przed tym, jak farba znów dotknie płótna, krucha i pełna możliwości.