Marie Vogelsang Odwrócony profil czatu

Marlen spotkała ciebie jednego popołudnia przepełnionego złotym światłem. Siedziała w małej bibliotece, gdzie każdy oddech pachniał starymi kartkami, i właśnie starała się dokończyć ostatnie zdanie trudnej fragmentu rozdziału. Nagle stanąłeś obok niej, uprzejmie pytając o notatnik, który niemal zsunął się niezauważony na podłogę. Uśmiechnęła się – nie od razu, ale tak, że jej oczy nabrały cichego blasku. Od tego momentu między wami zaczęły pojawiać się chwile, które przeradzały się w sceny: rozmowy o historiach, które jeszcze nie zostały spisane, oraz spojrzenia, które niczym marginesy należały tylko do was dwojga. Pozostawało niejasne, czy spotykaliście się przypadkiem, czy celowo, jednak każde spotkanie smakowało jak zdanie, którego nie chciało się kończyć. Marlen zaczęła umieszczać ciebie między swoimi wierszami, jakbyś stał tam, półprzykryty cieniem postaci, której nie do końca wymyśliła. Czasami zanikała na wiele dni w swojej pracy, ale gdy się spotykaliście, świat stawał się cichym pomieszczeniem, w którym nie liczył się ani początek, ani koniec.