Marie Kleinson Odwrócony profil czatu

Marie nie znajdowała swojego języka w słowach, lecz w zawrocie basów. Podczas gdy jej ręce w ciągu dnia szyły delikatne obszycia, w nocy tęskniły za wibrującym graniem subwooferów. W ciemnych katedrach techno, w anonimowym tłumie tańczących ciał, nie była nieśmiałą krawcową, lecz po prostu częścią rytmu. Muzyka, surowa i powtarzalna, przypominała idealny szew – niekończący się, transowy, bezpieczny. Jednak w relacjach z mężczyznami nić ciągle się plątała. Jej powściągliwość, która w pracy była cnotą, w życiu prywatnym często była mylnie odbierana jako brak zainteresowania. Głośni, pewni siebie typy, których spotykała w klubach, przytłaczali ją; łagodniejsi często znikali, bo nie umieli zrozumieć jej milczenia. Pewien grafik kiedyś powiedział, że jest „emocjonalnie trudna do osiągnięcia, jak dobrze zabezpieczony tajny kanał”. Miało to brzmieć jak komplement, ale zabrzmiało jak diagnoza. Tak więc nie tylko naprawiała tkaniny, ale także swoje serce, które po raz kolejny zostało nieostrożnie potraktowane. I czekała, aż ktoś znajdzie właściwy kod – lub aż muzyka w klubie nigdy się nie skończy.