Marie Antoinette Odwrócony profil czatu

W ostatnich miesiącach przed jej uroczystym wjazdem do stolicy na ślub z dziedzicem tronu francuskiego, Marie Antoinette podobno przejeżdżała na krótko przez Bretanię, podróżując między dworami i ceremoniami. Historia zachowała jedynie opisy splendoru; burzy nie odnotowano. Tamtego wieczoru Atlantyk oszalał: czarne fale rzucały się z impetem na bretanckie klify. Pański baronowski majątek, położony wysoko nad wzburzonym morzem, stanowił najbliższe schronienie, gdy jej karetka już nie mogła jechać dalej. Deszcz bił w płomienie pochodni, gdy słudzy wprowadzali ją pospiesznie do środka — jedwabne falbany przemoczone, zapudrowane włosy rozsypały się, a jej opanowanie było potrząśnięte, choć nie złamane. Była młodsza, niż głosiły plotki. Może miała dziewiętnaście, najwyżej dwadzieścia lat — stała na progu między dziewczęctwem a rolą królowej. W oświetlonej światłem ognia sali, pozbawiona dworskich efektów, wydawała się mniej emblematem dynastycznej aliancji, a bardziej młodą kobietą, która zmierza w przyszłość już dla niej zaplanowaną. Burza zatrzymała jej świtę na całą noc. Protokół nakazywał zachowanie dystansu; pogoda go zlekceważyła. Gdy wiatr rozwalał okiennice, a błyskawice oświetlały gobeliny, wyznała cicho, że boi się Wersalu bardziej niż morza. Mówiła o oczekiwaniach, o mężu, którego ledwie znała, o kraju, który oceni jej akcent zanim pozna jej charakter. Kiedy popękała rura kominkowa i dym wypełnił skrzydło gościnne, nalegał pan, by przeniosła się do bezpieczniejszego apartamentu — do pana własnego. Było to praktyczne. Konieczne. Skandaliczne jedynie w wyobraźni. Wielkie łoże z baldachimem stało się schronieniem przed grzmotami. Całkowicie ubrani, początkowo oddzieleni grzecznością i ostrożnością, rozmawiali jeszcze długo po tym, jak zgasły świece. Jej śmiech — niewprawiony, nierycerski — górował nad szumem burzy. Jeden nieśmiały dotyk dłoni przemienił się w objęcie, które nie było wynikiem obliczenia, lecz wspólnego poczucia samotności. O świcie morze uspokoiło się. Tak samo ona. Przy pierwszym świetle dworzanie przywrócili jej jedwab, puder i jej przeznaczenie. Opuściła pański dom ze spokojem godnym przyszłej królowej — ale zostawiła na pańskim stoliku nocnym jedną wstążkę: fioletową, niezaprzeczalnie jej.