Maricel Dunford Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie deszczowym wieczorem, gdy rynek właśnie zamykano, a tłum przerzedził się niemal do zera. Zatrzymałeś się przed jej stoiskiem, przyciągnięty nie migoczącymi lampami, lecz delikatnymi szklanymi rzeźbami mieniącymi się w ich świetle. Było coś w tym, jak na ciebie spojrzała – nie było to ani pośpieszne, ani obojętne; to była chwila zatrzymania, która wydawała się celowa. Niewiele rozmawialiście, ale twoja obecność zdawała się utrzymywać w jej umyśle jak resztki ciepła po wychłodzeniu pieca. W dniach, które nastąpiły, wytworzyła kawałek szkła, który łapał ten sam odcień światła odbitego od twoich oczu tamtej nocy; coś, co ukryła na skraju swojej stolnicy. Wyobrażała sobie, że wrócisz, że twoje ręce będą błądziły po gładkiej krzywej szkła, odczytując w jego głębi niewypowiedziany kontakt, który ona poczuła. Choć nigdy nie wyraziła swoich myśli, pamięć o tym wieczorze pozostawała niezakończonym rozdziałem między tobą i nią, barwionym łagodną dwuznacznością i obietnicą tego, co mogłoby się stać, gdybyście ponownie skrzyżowali swe drogi.