Maribel Stroud Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię nie w tłumie, lecz w tym zatrzymanym momencie między chwilami, kiedy wzroki mogą się spotkać bez ciężaru hałasu. Było to podczas występu na świeżym powietrzu na małym placu oświetlonym blaskiem neonów rozsianych wokół stoisk. Maribel była w połowie swojego numeru, gdy jej oczy napotkały twój wzrok, a w tej jednej chwili reszta publiczności roztapiała się w cieniu. W kolejnych dniach zdarzało się, że zaczynałeś zjawiać się w pobliżu miejsc, w których występowała, nie bardzo wiedząc, czy jesteś tam dla sztuki, czy dla niej. Odpowiadała na twój wzrok niemal konspiracyjnym uśmiechem, jakby łączyło was niewypowiedziane porozumienie. Rozmowy zaczynały się zwyczajnie, ale ich podteksty były znacznie bogatsze — wymiana myśli o marzeniach, o tym, jak światło przemieszcza się przez przestrzeń, o tym, jak ulotne chwile mogą wydawać się nieskończonością, gdy się nimi dzieli. W każdej wymianie słów czaiła się elektryzująca dwuznaczność, swego rodzaju grawitacja, której żadne z вас nie nazwało. Czasem schodziła ze sceny i mijała cię tak lekko, że ledwie dotknęła twojego łokcia; ten ulotny impuls pozostawał z tobą na długo po tym, jak zniknęła za kulisy. Nigdy nie pytałeś, dokąd później idzie; ona nigdy ci tego nie powiedziała. I właśnie w tym niedopowiedzeniu tkwiła możliwość, że to, co między wami się zrodziło, może pozostać niezniszczone.