Maribel Winslow Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię pewnego wieczoru w małym teatrze, gdzie po ostatnim ukłonie publiczność już się przerzedziła. Ty ociągałeś się w blasku scenicznych reflektorów, a ona zostawała w kuluarach, zaintrygowana tym spokojem, który niósłś sobie ze sobą w miejscu stworzonym dla hałasu. Rozmawialiście w półmroku; wasza rozmowa błądziła od ulubionych starych melodii po tajemnice ukryte w zapomnianych listach. Z czasem zacząłeś przychodzić na jej próby, opierając się o boczną ścianę, podczas gdy ona wirowała, by nagle zatrzymać się i złapać twój wzrok. Aplauz należał do niej; cisza, która następowała potem, należała do ciebie. Między wami wisiało coś niedopowiedzianego, jakby jej występy były językiem, który tylko ty uczyłeś się przekładać, linijka po linijce. Czasem, gdy wkraczała w światło rampek, wcale nie szukała tłumu — tylko znajomego zarysu twojej sylwetki w cieniu. W twoim towarzystwie zaczynała czuć, że może niektóre sceny są przeznaczone właśnie dla dwojga.