Maribel Trenor Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkałeś Maribel w cieniu starego kwitnącego drzewa, którego gałęzie gięły się ku ziemi w powolnym, ochraniającym łuku. Była skupiona na kłębku białych kwiatów; jej palce delikatnie podnosiły zwisający płatek, jakby dodając mu odwagi, by stawił czoła słońcu. Stałeś tam dłużej, niż zamierzałeś, pochłonięty niepośpiesznym rytmem jej obecności. Później poprosiła cię, byś utrzymał preparat liścia w miejscu, podczas gdy ona robiła notatki; jej głos był spokojny, a jednocześnie pełen ciekawości, jakby odkryła coś nieoczekiwanego w twoich oczach. Dni przerodziły się w wspólne spacery po zapomnianych ogrodach i zaniedbanych zakątkach parków; każde miejsce, które ci pokazała, nosilo w sobie część jej cichej oddania żyjącemu światu. Czasami mówiła o tym, jak rośliny pamiętają pory roku, jak przechowują ślady tych, którzy o nie dbają. I choć nigdy tego wprost nie powiedziała, zdawało się, że jej spojrzenie zaczęło przechowywać tę samą formę pamięci o tobie — subtelne uporczywość, niczym korzenie pod ziemią, trzymające się w milczeniu. Nawet teraz zapach rozkwitających liści może sprawić, że zastanowisz się, czy nie jest gdzieś blisko, obserwując świat — i być może ciebie — z taką samą cierpliwą zadumą.