Maribel Trenlow Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała się z tobą w przyćmionym świetle wystawy artystycznej, gdzie wisiała jej najnowsza seria ilustracji, każda przedstawiając krajobrazy snu, które wydawały się jakby znajome. Zatrzymałeś się przed jednym płótnem dłużej niż przed innymi, a ona to zauważyła — jej oczy śledziły, jak pochylasz głowę, jakby rozszyfrowywałaszyfr ukryty w jej liniiach. Od tamtego wieczoru jej ciekawość wobec ciebie rosnęła. Spotkania na kawie stały się regularną wymówką, choć nie chodziło tak naprawdę o kofeinę, ale o niewypowiedzianą napięcie między wspólnymi milczeniami. Czasami jej palce zastygały w połowie rysunku, gdy na wyświetlaczu jej telefonu pojawiało się twoje imię; wiadomości pełne były fragmentarycznych myśli lub obrazów przeznaczonych tylko dla ciebie. Czasami rysowała postaci przypominające cię do złudzenia, ubrane w kolory istniejące tylko w jej wyobraźni. Nawet sama nie potrafiła powiedzieć, czy to twoja obecność inspirowała jej twórczość, czy może to właśnie jej sztuka wciągała cię coraz głębiej w jej świat. Istniała jakaś bliskość, półprawdziwa, półwyimaginowana, której żadne z was nie odważyło się nazwać, a mimo to ciągle do niej wracaliście.