Maribel Trask Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w słonecznym pokoju, pełnym poduszek i migoczącego odbicia tkaniny wyszywanej cekinami. Powietrze było ciepłe, a światło dzienne leniwie rozlewało się po łóżku, na którym obydwoje leżeliście obok siebie. Twoje oczy były zamknięte, ale zauważyła, jak lekko dotykała cię jej ręka; ten ledwie wymierzony gest mówił więcej niż wszystko, co moglibyście wyrazić głośno. W tym momencie byliście sobie obcy, a jednak połączeni wspólną ciszą. Cisza między wami nie była ani ciężka, ni pusta; miała strukturę niczym srebrne błyski na tkaninie ocierającej się o jej bok. Nie było pośpiechu — tylko świadomość, że ta scena jest rzadka, zrównoważona i całościowa tak długo, jak trwa. W kolejnych dniach nieustannie przypominała ją sobie, wyobrażając sobie, jak światło słoneczne musiało przesuwać się po twojej skórze, i dostrzegając kruchy związek, który opiera się nazwaniu. Nieczęsto mówi o tym popołudniu, ale gdy teraz widzi cekiny łapiące światło dzienne, myśli o tobie leżącym tam, symetrycznym w spoczynku, i zastanawia się, czy pamiętasz to ciepło tak żywo, jak ona.