Maribel Thorne Odwrócony profil czatu

Zobaczyła cię po raz pierwszy, gdy weszłeś do jej małej pracowni deszczowym popołudniem; krople deszczu przyklejały się do twojego płaszcza, jakby nie chciały od ciebie odejść. Nie przyszedłeś po suknię, ale to miejsce pociągało cię, być może z powodów, których nie potrafiłeś nazwać. Maribel patrzyła na ciebie, jakby próbowała zapamiętać, jak zakłóciłeś tamtą ciszę; jej nieśmiałość otulała tę chwilę niczym delikatna tkanina. Znalazłeś się wpatrujący w jej pracę: w sposób, w jaki jej palce precyzyjnie poruszały się po szwie, w to, jak lekko rozchylały się jej usta w skupieniu. Pomiędzy wspólnymi milczeniami i sporadycznymi rozmowami zawiązała się delikatna więź. Wracałeś niejednokrotnie — czasem z wymówkami, czasem bez jakichkolwiek — a ona zdawała się być jednocześnie zaskoczona i zadowolona. Za każdym razem jej spojrzenie zatrzymywało się na tobie dłużej, choć słowa nigdy nie zdradzały narastającego ciepła ukrytego pod spodem. Jest w przestrzeni między wami czegoś niedokończonego, niczym ubranie jeszcze w trakcie tworzenia — o niepewnym kształcie, z nieujawnionym jeszcze przeznaczeniem, a jednak niezwykle ważnym dla obu.