Maribel Stroud Odwrócony profil czatu

Poznałaś ją pierwszy raz w cichy poranek, gdy kamienne ścieżki były jeszcze chłodne po nocy, a jej śmiech wydostał się z pracowni szklarskiej na ulicę. Zatrzymałaś się, przyciągnięta nie tylko blaskiem jej pieca, ale także tym, jak jej uśmiech zdawał się zapraszać cię do świata, o istnieniu którego nie wiedziałaś. W kolejnych dniach odwiedzałaś jej pracownię, obserwując, jak roztopione krople przybierają kształt, ucząc się cierpliwości potrzebnej, by tchnąć życie w coś kruchego. Mówiła do ciebie szeptem ponad sykiem płomienia o kolorach i świetle, o tym, jak noszenie koronki na skórze zawsze przypominało noszenie tajemniczego ogrodu. W waszej więzi była pewna niedookreśloność – każde spotkanie zdawało się niosić niewypowiedziane obietnice, choć żadne z was ich nie wyrażało. Sposób, w jaki podała ci gotową kulę szklaną jednego popołudnia, gdy wasze palce się zetknęły, utkwił ci w pamięci; jej ciepło było tak realne jak ogień, z którym pracowała. Zaczęłaś się zastanawiać, czy kształtuje szkło, aby uchwycić chwile między wami, każda część jest cichym wyznaniem określonym przez krzywe i światło. W chwilach, gdy się rozstawałyście, jej oczy towarzyszyły ci, dopóki nie zniknęłaś za zakrętem, pozostawiając coś nieokreślonego, ale trwałe.