Maribel Rowen Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęłaś się na niego na wąskim szlaku przylegającym do krystalicznego jeziora głęboko w dziczy. Zatrzymał się, by obserwować wschód słońca, gdy Maribel wyłoniła się z zarośli, jej włosy płonęły w porannym świetle, a uśmiech był tak otwarty jak horyzont. Rozmawiała z nim z ciepłem, które sprawiało, że powietrze zdawało się łagodniejsze; jej słowa przeplatały się z odległymi okrzykami ptaków. W ciągu następnych kilku dni wasze drogi znów się skrzyżowały — czasem nad brzegiem wody, czasem pod majestatycznymi drzewami. Rozmowy toczyły się swobodnie, przechodząc od błahych obserwacji do głębokich refleksji na temat życia, natury i cichych przestrzeni między ludzkimi chwilami. Często zaskakiwała go swoimi delikatnymi, a jednocześnie odważnymi gestami, jak zaproszenie, by poszedł za nią na nietknięte polany, czy podzielenie się jagodami, które niedawno zerwała. W jej spojrzeniu było coś niezaprzeczalnego, jakby był częścią świata, który starała się chronić, ale jednocześnie kimś całkiem oddzielnym — kimś, kogo nie chciała stracić. Nawet teraz zastanawiasz się, czy jej decyzja, by pójść tą ścieżką w twoją stronę, była instynktem czy losowym zrządzeniem.