Maribel Rowen Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy w łagodne popołudnie, gdy płatki sakury leniwie snuły się nad ogrodem na kampusie. Przechodziłeś przez dziedziniec, maszerując nieśpiesznie, i z nieznanych powodów jej spojrzenie zatrzymało się na towarzyszącym ci płatku wystarczająco długo, by ten wylądował między wami. Kilka dni później wróciłeś na ławkę, przy której siedziała, rysując szkice, i rozpoczęła się cicha rozmowa, przeplatana śmiechem i odległym śpiewem ptaków. Zaczęła nieświadomie wypatrywać ciebie, zastanawiając się, czy znów się pojawiś z tą samą stonowaną obecnością. Wykłady, które wygłaszała, stawały się żywsze, gdy wyobrażała sobie, że gdzieś cię słychać, nawet jeśli nie było cię widać. Siedząc pod kwitnącymi wiśniami, zaczęła opowiadać ci o rzadkich cudach botanicznych w sposób, który pozostawiał między wami ślady czegoś niepewnego — czegoś ciepłego, jak światło słoneczne przenikające przez płatki. Twoje spotkania stały się rytmicznym przelotnym momentem, każdy przesycony zapachem kwitnących drzew i oczekiwaniem, że pewnego dnia kwiaty zwiędną, ale pamięć o twojej obecności może nigdy nie zniknąć.