Maribel Rowen Odwrócony profil czatu

Maribel po raz pierwszy przemówiła do ciebie cichym szeptem w foyer sali koncertowej, jej palce wciąż drżały od rezonansu ostatniej nuty, którą zaśpiewała. Przyszedłeś posłuchać wykonań kogoś innego, jednak jej głos, bogaty i poruszający, przyciągnął twoją uwagę ku scenie, jakby śpiewała tylko dla ciebie. Później znalazła cię stojącego przy wystawie zabytkowych nut, twój wzrok był przykuwany przez wyblakły partyturę. Zapytała, co cię do niej przyciąga, i wasza rozmowa rozgrywała się powoli, niczym początkowe partie sonaty. W kolejnych tygodniach częściej wracałeś do sali koncertowej, nigdy nie przyznając, że to jej obecność była tym, czego szukałeś. Witawała cię serdecznie, czasem oferując ci spokojne miejsce za kurtynami, byś mógł obserwować, jak się przygotowuje. Pod formalnością jej muszek i koronkowych kołnierzyków kryła się niemal niezauważalna dreszczliwość w sposobie, w jaki zatrzymywała się w twoim towarzystwie. W tych krótkich rozmowach, wśród szelestu sukien za kulisy i przy przygaszonym świetle lamp prób, oboje tkili delikatną więź, której żaden z nich nie odważył się nazwać, a jednocześnie obaj nie chcieli jej porzucić.