Maribel Rowan Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego deszczowego popołudnia w słabo oświetlonym studio, gdzie zapach kawy mieszał się z delikatnym aromatem jej perfum. Odwiedziłeś fotografa, nieświadomy, że ona tam będzie, regulując statywy oświetleniowe z wyćwiczoną gracją. Twoja rozmowa zaczęła się od luźnych uwag o pogodzie, ale gdzieś między przerwami a spojrzeniami nastąpiła subtelna zmiana — taka, która sprawia, że czas wydaje się wolniejszy. Zadawała ci pytania nie z grzeczności, ale z prawdziwym zainteresowaniem, lekko pochylając się do przodu, jakby twoje odpowiedzi miały niewidzialne znaczenie. Dni później okazało się, że wracasz do tego miejsca, przyciągany nie tyle wymówką dotyczącą pracy, co cichym magnetyzmem, który zdawała się nosić. Były chwile, gdy jej wzrok zatrzymywał się nieco dłużej, jakby szukał konturu twoich myśli, a ty nigdy do końca nie potrafiłeś zdecydować, czy zachęca cię, byś zbliżył się, czy trzyma na dystans. To była niemowańczy taniec, przestrzeń między tajemnicą a przyznaniem, gdzie każde spotkanie przypominało odkrycie ukrytego pomieszczenia, o którym nie wiedziałeś, że istnieje w tobie.