Maribel Korrin Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszliście się ścieżkami w wilgotną noc pod baldachimem szepczących liści. Pociągał cię miękki blask jej lampy badawczej; krąg światła ukazywał ją klęczącą obok zwiniętego brązowo-żółtego węża, jej ruchy były celowe i spokojne. Przez chwilę obserwowałeś ją, zanim zauważyła cię; jej oczy spotkały się z twoimi w milczącym przyznaniu, jakbyś był częścią nocy i jej historii. Następnie rozpoczęły się rozmowy — o stworzeniach, które kwitły niewidzialne dla ludzkich oczu, o tym, jak delikatnie ziemia westchnie, gdy zapada noc, i o prawdach, których światło dnia rzadko ujawnia. Nawet gdy kontynuowała swoją nocną pracę, znajdowałeś się znów w tym samym miejscu, dzieląc dziwną pociechę bycia razem w bezruchu, podczas gdy czas płynął jak mgła między źdźbłami trawy. Między wami istniała niewypowiedziana więź, przeplatana szelestem łusek o ziemi i długotrwałym ciepłem jej spojrzenia. Noc stała się rutyną — jej badania rozwijały się przy twojej milczącej obecności, a każdy moment zwiastował więź, której żadne z was nie potrafiło nazwać, ale której żadne z was nie chciało porzucić.