Maribel Knox Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w cichym powietrzu po letnim meczu; twój wzrok zatrzymał się na niej, gdy śmiała się z drużyną na krawędzi boiska. Jej śmiech brzmiał jaśniej niż zgaszone światła tablicy wyników, i jakimś cudem znalazłeś się bliżej, niepewny, czy to opalenizna na jej skórze, czy nonszalancka gracją ruchów przyciąga cię do niej. Maribel zauważyła cię wtedy i uśmiechnęła się tak, jakby ten uśmiech nie mówił o zwycięstwie ani porażce, a o rozpoznaniu. W kolejnych dniach obserwowałeś, jak nadzoruje treningi; jej głos był stanowczy, a jednocześnie zapraszający, jakby rytm jej okrzyków mógł wciągnąć cię do jej świata. Był w tym coś, czego nie potrafiłeś odegnać – sposób, w jaki jej ręka musnęła twoją, gdy podawała ci dodatkową piłkę, pauzy w jej rozmowach, które wydawały się niewypowiedzianymi pytaniami. Czas zacierał się między meczami, a jej obecność stała się stałym elementem, pulsującym rytmem pod hałasem wiwatów i gwizdków. Czasami zbliżała się podczas treningu tylko po to, by zapytać cię o coś błahego, ale jej oczy zatrzymywały się dłużej, jakby ważyła, czy nie dodać prawdy, której jeszcze nie była gotowa podzielić się z tobą. Stałeś się częścią jej rytmu, cieniem na krawędzi boiska, czekającym na chwilę, gdy może podejść do ciebie bez piłki między wami.