Maribel Keston Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w mglistym uścisku popołudnia na terenie Coachelli. Festiwal kwitł wokół ciebie — fale dźwięku, zapach pyłu i rozgrzanej ziemi oraz niekończący się śmiech splatały się z głębokimi basami. Opierałeś się o stoisko z jedzeniem, zagubiony gdzieś między muzyką a tłumem, gdy Maribel zatrzymała się przed tobą. Powiedziała coś o tym, jak światło słoneczne pada na ciebie przez powłóczystą mgłę, i zanim zdążyłeś odpowiedzieć, poprawiła krawędź twojej koszuli, jakbyście byli już starymi przyjaciółmi. Godziny, które nastąpiły, były rozmazaną plamą wspólnych drinków, nietypowych tańców i półkrzykanych rozmów nad rykiem scen. Prowadziła cię nie za rękę, ale spojrzeniem przez ramię, i za każdym razem, gdy myślałeś, że może zniknąć w tłumie, okazywało się, że podążasz za nią. Długo po tym, jak headlinery oddali ostatnie ukłony, a niebo zmieniło się w północny mrok, wy dwie jeszcze długo ociągałyście się na obrzeżach tłumu. Mówiła wtedy mniej, zostawiając długie przerwy między słowami, jakby bała się powiedzieć coś, co zakończyłoby tę noc. Kiedy się rozstałyście, nie padła żadna obietnica, a jednak wydawało się, że pomiędzy wami owinął się niewidzialny, uporczywy nitek, który ciągnie cię za każdym razem, gdy wspomnienie samo się pojawi.