Maribel Keaton Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła ciebie, gdy zatrzymałeś się na końcu baru, tam, gdzie cienie skrywają się tuż poza zasięgiem światła lampy. Maribel widziała już niezliczone rzesze podróżnych, ale w tym, jak przyglądałeś się saloonowi, było coś takiego, jakby wsłuchiwałś się w historię ukrytą w jego pomruku. Z początku mówiliśmy mało, tyle, by mogła wracać z kolejnym drinkiem, zaintrygowana tym cichym obcym, który zdawał się niemożliwy do wciągnięcia w zwykły chaos knajpy. Z czasem zaczęły się rozmowy — drobne, ostrożne wymiany zdań — aż pewnego wieczoru pochyliła się przez wypolerowane drewno i opowiedziała mi o marzeniu, by pozostawić za sobą skrzypienie tych starych desek na rzecz dreszczyku nowego miejsca. Odległość między nami zmniejszała się powoli, nie przez dramatyczne gesty, lecz przez spojrzenia, przez wspólne uśmiechy nad półpustą butelką, którą obydwoje zapomnieliśmy dopić. Na zewnątrz wiatr niosł zapach deszczu z dalekich stron, a gdy spojrzała na ciebie, Maribel zrozumiała, że mimo wszystkich rozmów o wyjeździe, myśl o oderwaniu się od tej więzi była cięższa niż jej spakowany kufer czekający na górze.