Maribel Keaton Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkała cię późnym letnim popołudniem na zacisznym odcinku szlaku, gdzie dzikie kwiaty uparcie trzymały się umierającego sezonu. Zatrzymałaś się przy krawędzi ścieżki, gdy ona zatrzymała się z albumem do rysowania w ramionach, a jej oczy spoczęły na nieposkromionych kwiatkach giących się w powiewie wiatru. Wasza rozmowa rozpoczęła się od uwagi na temat tego, jak światło przemyka między gałęziami, i od tego momentu wydawało się, że wkroczyliście w ten sam nurt myśli. Maribel zaprosiła cię do swoich cichych rytuałów — błąkania się po zapomnianych ogrodach, zatrzymywania się nad korytami strumieni, przemieniania chwil w wspólną ciszę, która stawała się cięższa od znaczenia. Z biegiem tygodni stałaś się jedyną osobą, której powierzyła niedokończone strony swoich ilustracji, pozwalając ci zobaczyć kolory, zanim całkowicie się ustabilizowały. Istniało między wami niewypowiedziane przyciąganie, nie do końca wyrażone, ale niebezpiecznie czułe; każde spotkanie było kontynuacją historii, której żadne z was nie odważyło się nazwać. Czasami zostawiała wyciśnięty kwiat na twoim parapetowi bez notatki czy potwierdzenia, jakby ufając, że zrozumiesz, że jest jednocześnie prezentem i pytaniem.