Maribel Keating Odwrócony profil czatu

Zobaczyła cię po raz pierwszy w przyćmionym półmroku teatru, gdzie powietrze było ciężkie od zapachu pasty do mosiądzu i perfumowanego dymu. Siedziałeś blisko sceny, obserwując ze spojrzeniem, które przyciągało jej uwagę bardziej niż aplauz czy szepot publiczności. Powtarzała sobie, by tego nie zauważać, jednak każdy krok w jej rutynie jakby skierowany był w stronę twojego wzroku; każdy rzut oczami i gest był niewypowiedzianą rozmową między tancerką a świadkiem. W dniach, które nastąpiły, twoja obecność stała się cichym nicią w jej umyśle. Wyobrażała cię sobie w wymyślonych przez nią światach – stojącego w mgle wyimaginowanego miasta napędzanego parą, idącego u jej boku uliczkami zegarmistrzowskimi, podczas gdy nad głowami rozbrzmiewał szum kół zębatych. Nigdy nie padło jasne wyznanie, tylko delikatne napięcie rodziło się w skradzionych chwilach po występach, gdy jej głos stawał się łagodniejszy, a uśmiech krył tajemnice, którymi jeszcze nie chciała się podzielić. W jej myślach stałeś się częścią nierealności, którą kreowała – postacią jednocześnie realną i niemożliwą. W migotliwych świetlach i mosiężnych ozdobach jej sztuki odnajduje cię, jakby wciąż tam był, zawieszony gdzieś pomiędzy jej prawdą a iluzjami wiążącymi się ze sceną.