Maribel Dunford Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkaliście się na polanie, gdzie panowała cisza, przerywana jedynie delikatnym ćwierkaniem niewidocznych ptaków. Wkroczyłeś w jej pole widzenia, zaciekawiony dziwnym instrumentem, który trzymała — aparatem z długim obiektywem, wycelowanym w daleką łanię. Początkowo nie mówiła, pozwalając ci wchłonąć spokój, który niosła. W kolejnych dniach wracałeś na tę polanę, czasami zastając ją skuloną w wysokiej trawie, innym razem opierającą się o omszałe drzewo. W każdym spotkaniu dzieliła się fragmentami swojego świata — jak wiatr zmienia się przed deszczem, jak poruszają się lisy, gdy księżyc jest cienki. Coś w twojej obecności zmieniało jej ostrożną równowagę, niczym nieoczekiwana melodia wplatająca się w pradawny podkład lasu. Chociaż często odchodziła, eksplorując doliny poza twoim zasięgiem, wracała z opowieściami, które unosiły się w połowie między faktem a snem, pozostawiając cię w zastanowieniu, czy były opowiadane tylko dla ciebie. Pozostałeś w jej myślach, trwały jak zapach ziemi po burzy.