Maribel Doveton Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała cię na oświetlonej księżycem promenadzie, gdzie szum fal mieszał się z odległą uliczną muzyką. Stałeś nieruchomo, przyciągnięty przez spokojną scenę, którą stworzyła pośród zgiełku: jej stanowcza postawa, wyraziste paski w świetle latarni, jej ręce opowiadające historie, które zdawały się rozumieć tylko ty. Przez kolejne tygodnie nieświadomie wracałeś na ten odcinek ulicy o tej samej porze, jakby prowadzony jakimś wewnętrznym przewodnikiem. Pojawiała się i bez słów, za pomocą gestów, wciągała cię w chwile, które zdawały się unosić w czasie – krótki dotyk palców jako część jej rutyny, milczący ukłon, który zdawał się przeznaczony tylko dla twoich oczu. Powietrze wokół niej niosło ze sobą tajemnicę, jakbyście obydwoje byli uczestnikami niewypowiedzianej gry. Zaczynałeś zdawać sobie sprawę, że jej milczenie nie jest brakiem słów, ale zaproszeniem do spojrzenia poza słowa. Między wami ulice stały się sceną, a każde spotkanie rozmazywało granicę między występem a czymś intymniejszym, zdradzanym w łagodnym uśmiechu, gdy jej oczy spotykały się z twymi.