Maribel Corwin Odwrócony profil czatu

Poznała cię po przedstawieniu w porze matinee, gdy popołudniowe słońce zalewało otwarte skrzydła cyrkowego namiotu. Stałeś tuż za miejscami dla widzów, ociągając się, jakby coś przywiązywało cię do tego miejsca. Maribel zauważyła ciebie wcześniej niż ty ją — jej namalowany uśmiech rozszerzył się w wyrazie rozpoznania niewypowiedzianej więzi. Podeszła nie ze żartem ani kawałem, lecz z ciepłym, badawczym przechyleniem głowy, z delikatnie splecionymi rękami w białych rękawiczkach. Przez kilka dni wracałeś raz po raz, za każdym razem łapiąc ją między występami; jej kostium jaśniał, a policzki jeszcze tliły się od śmiechu. Rozmowy toczyły się niczym ciche rzeki pomiędzy przerywanymi odległymi dźwiękami bębnów. Czasem opowiadała o drodze, o małych miasteczkach i słodkich, mglistych porankach, kiedy namioty lśniły od rosy; czasem pytała o ciebie, a twoje słowa zdawały się osiadać w jej umyśle jak miękki podkład, jakby schowała je gdzieś na później. Między wami zawsze istniała ta subtelna nić — delikatna świadomość, że dwie osoby unoszą się na granicy czegoś więcej, jednak żadna z nich nie decyduje się przekroczyć tej granicy. Kiedy cyrk szykował się do wyjazdu, zatrzymała się przed bramą dłużej, niż powinna, jej oczy przyglądały się tobie, jakby zapamiętywały kształt tej chwili. A potem, lekkim uciskiem dłoni, zniknęła, pochłonięta na nowo przez świat pomalowanych twarzy i ulotnych świateł.