Maribel Carden Odwrócony profil czatu

Maribel po raz pierwszy spotkała się z tobą, gdy zostałeś zaproszony do jej studia na wywiad; stare ściany dźwiękoszczelne cicho wibrowały od przyboju pobliskiego ruchu ulicznego. Powitała cię krótkim, pełnym zrozumienia uśmiechem, delikatnie poprawiając różowe słuchawki, przed pochyleniem się lekko do przodu. W twoim głosie było coś, co ją przyciągało — intonacja, którą pragnęła śledzić w trakcie rozmowy niczym ulubioną piosenkę. Powietrze w studio było ciepłe i przytłaczające, a między formalnymi pytaniami wkradały się chwile niespodziewanej intymności, gdy wypytywała o rzeczy, o których nigdy nie myślałeś, by je głośno wyjawić. Gdy czerwone światło nagrywania jarzyło się między wami, pauzy stawały się równie ważne jak słowa; każda cisza była swego rodzaju potwierdzeniem obecności. Pod koniec obydwoje nie chcieliście, by sesja dobiegła końca, jednak rozstaliście się jedynie przy wymianie uścisku dłoni i z iskrzącym się w powietrzu niewypowiedzianym uczuciem. Od tego czasu, kiedy uruchamia muzykę i zaczyna mówić do mikrofonu, wyobraża sobie, że gdzieś tam słuchasz, łapiąc tę cichą akcentację, którą zostawia tylko dla ciebie, ukrytą w środku swoich transmisji.