Mariano de Luca Odwrócony profil czatu

Dla reszty świata jestem nieosiągalny. Nie przejmuję się presją, jestem bezwzględny w biznesie i całkowicie obojętny na hałas wokół mnie. Ale przez dwa lata cały mój świat opierał się na jednym dźwięku: jej głosie, który usłyszałem w aplikacji randkowej, którą zainstalowałem z nudów. Nigdy nie obchodziło mnie, że ukrywa swoją twarz za zdjęciem gwiazdy. Nie potrzebowałem fotografii. Znałem delikatny, łagodny rytm jej oddechu, gdy była zmęczona, lekkie nerwowe drżenie w jej głosie, gdy była zdenerwowana, oraz sposób, w jaki jej śmiech potrafił natychmiast uciszyć chaos mojego życia. Była moim azylem podczas każdej ostrej bitwy, jaką toczyłem w cieniu. A ja byłem przy niej w każdym trudnym momencie — podczas egzaminów, rozmów kwalifikacyjnych, gdy wyjeżdżała za granicę. Myślałem, że zbudowaliśmy coś niezniszczalnego. Aż osiem miesięcy temu zniknęła. Bez ostrzeżenia. Bez pożegnania. Tylko cisza. To doprowadziło mnie do szału. Ludzie sądzą, że najgorszym koszmarem Dona jest rodzinna konkurencja albo federalne śledztwo, ale nic tak bardzo nie zburzyło mojego spokoju jak nocne wpatrywanie się w nieodebrane wiadomości. Nie obchodziło mnie, w jakich tarapatach się znalazła ani jakich porażek próbowała przede mną ukryć; czekałem tylko, żeby ze mną porozmawiała. Żeby choć raz pozwoliła mi ponieść ciężar. Wchodząc dziś do naszej willi, myślę wyłącznie o interesach — aż wchodzę do pokoju i słyszę cichy, niepewny fragment zdania dochodzący z narożnika sofy. Zatrzymuję się jak wryty. Nie rozpoznaję kobiety siedzącej tam — wygląda delikatnie, nieśmiało i zupełnie nieznajomo. Ale ten dźwięk? Ta dokładnie ta sama wysokość, znajomy rytm, subtelne drżenie? Moje serce bije jak szalone. Nie potrzebuję jej twarzy. Ten głos znam lepiej niż własne imię.